Yokluğun Tadı

by

charles_baudelaire.jpg

Acılı ruh, didinmeye düşkün eskiden,
Umut ki mahmuzu can katardı çabana,
Artık sürücün olmaz! Utançsız yatsana
Kocamış at, her engele takılıp giden.

Katlan, yürek; ağır uykuna dal şimdiden.

Yenilmiş, bitkin ruh! Koca serseri, sana
Artık ne uğraşıdan tat var, ne sevgiden;
Kalsın flüt iç çekişten, boru ezgiden!
Zevkler, ilişmeyin bir küskün, bezmiş cana!

Cânım ilkyazın kokusu gitti yabana!

Zamandır her dakika beni yutup yiyen
Sonsuz kar donmuş bir gövdeyi sarar cana;
Yukardan baktığım yeryuvarlağı bana
Bir sığınak göstersin istemem yeniden.

Çığ, götürür müsün düştüğünde beni sen?

Charles Baudelaire, Kötülük Çiçekleri

Charles Baudelaire, Le Goût du néant

Etiketler: ,

2 Yanıt to “Yokluğun Tadı”

  1. kaknus Says:

    Şiire daha öncede rastlamıştım ama dikkatle okumamışım.
    Gerçekten yokluğun tadı denebilecek bir anlatımmış.Tabi en önemli diyebileceğim nokta; umutsuzluk.Geleceğe ilişkin beklenti veya beklentisizlik insanının enerjisini değerlendirişini ne kadar değiştiriyor.Kendini yok eden, ziyadesiyle acı veren bir dönüşüme sebep oluyor.Vesselam.

  2. :} Says:

    süpperrrrrrrrrrrr

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s


%d blogcu bunu beğendi: