Yokluğun Tadı
Acılı ruh, didinmeye düşkün eskiden,
Umut ki mahmuzu can katardı çabana,
Artık sürücün olmaz! Utançsız yatsana
Kocamış at, her engele takılıp giden.
Katlan, yürek; ağır uykuna dal şimdiden.
Yenilmiş, bitkin ruh! Koca serseri, sana
Artık ne uğraşıdan tat var, ne sevgiden;
Kalsın flüt iç çekişten, boru ezgiden!
Zevkler, ilişmeyin bir küskün, bezmiş cana!
Cânım ilkyazın kokusu gitti yabana!
Zamandır her dakika beni yutup yiyen
Sonsuz kar donmuş bir gövdeyi sarar cana;
Yukardan baktığım yeryuvarlağı bana
Bir sığınak göstersin istemem yeniden.
Çığ, götürür müsün düştüğünde beni sen?
Charles Baudelaire, Kötülük Çiçekleri
Etiketler: Baudelaire, Şiir
Kasım 24, 2007, 2:39 pm üzerinde
Şiire daha öncede rastlamıştım ama dikkatle okumamışım.
Gerçekten yokluğun tadı denebilecek bir anlatımmış.Tabi en önemli diyebileceğim nokta; umutsuzluk.Geleceğe ilişkin beklenti veya beklentisizlik insanının enerjisini değerlendirişini ne kadar değiştiriyor.Kendini yok eden, ziyadesiyle acı veren bir dönüşüme sebep oluyor.Vesselam.