Herkes tebrik etmiş ama konuşmacının gözü Recai Zade Mahmut Ekrem’de. O da bir şey söylememiş. Konuşmacı gitmiş ve “nasıl buldunuz efendim?” demiş.

Recai Zade; “çok güzel, sen ziraat mühendisi miydin?” demiş. Konuşmacı da; “hayır efendim değilim. Ne alakası var nraat mühen­disiyle?” deyince,

Recai Zade; “Valla ben seni dinlerken öyle zannettim. Sen Fatih’i anlattın. Şimdi O nerde?” toprakta, torunları nerede, toprakta, yaptıkları toprakta, toprağın üzerinde olan biziz. Soğan da öyle, turp da öyle, kıymetli tarafı toprağın altında, purçu(sapı) yukarıda. Sen bize ne yapacağımızı, Fatih’ten örnekler vererek söylemedin. Bizim ne olmamız gerektiğini söylemedin. Onlar iyi insanlardı, iyi atlara bindiler gittiler. Biz neyiz? Biz ne yapalım?” demiş.

Yakında trilyonlarınızın fayda vermediğini göreceksiniz. Öyleyse fayda verecek şeyler yapınız, söyleyiniz ve biriktiriniz

Kaczynski hacımın zamanında aktivistlere yönelik yazdığı “Ahmaklar Gemisi” yazısının bir benzerinin, şu devirde bin bir türlü “modern mesele” ile uğraşan Müslümanlar’a yönelik yazılması bence kayluledeki insanın suratına bir sürahi su dökmek gibi olacaktır.
Bunun dışında ılılmlı ahlâki değişimlerin bir fayda getireceğini ben pek sanmamaktayım; bilmem siz ne dersiniz? Nezaket örneği içte hissedilmeden anlaşılamaz çünkü. Kıçına tüy takmakla kimse horoz olamıyor.
Ama tabii ben pek bir dış kapının mandalı kalıyorum bu mevzuda, cesaretimi mazur görün.

Selametle..

Fakat halihazırda müslümanlara ve İslam dünyasına baktığımızda mevcut durumun karışık olduğunu görüyoruz. Müslümanların sosyal, iktisadi, idari, askeri ve ahlaki açıdan geri kalmaları ve dolayısıyla İslam’ın güçsüzleşmesi olgusu, İslam’ın bir medeniyet olarak gerileyişi meselesini de açıklamamıza yardımcı oluyor. Tarihsel sürece bakmak gerekiyor burada elbette.

Gelinen duruma baktığımızda, inandıkları dinin özünü, hakikatini ve en önemlisi İslam ahlakını insanlığa anlatmakta güçlük çeken müslümanlar, bir çok ülkede olduğu gibi ülkemizde de siyasi zaafların içerisinde kaybolup gitmeye, değersizleşmeye, kişiliksizleşmeye başladılar. Önceleri aşırı ideolojik angajmanlarla (müslüman kardeşler teraneleri, iran devrimi ve hizbullahvari yaklaşımlarla) radikalleşen ama sonradan devletin ve belediyenin ihale kuyruklarında en ön saflarda yer alan veya fethullahçı-nurcu çizgide kaypak, silik, sinsi, sağcı politikalar güdüp demirelci-özalcı-tayyipçi ağız burnu yağlı bir islamı seçim zamanlarında bayraklaştıran ve muhafazakar-demokrat-vatan-milletçi akımlara teslim olan, ya da tuhaf tarikatçı temayüllerle dinin özünden gittikçe uzaklaşan dergahçı, ismailağacı, şüpheci, mütereddit islamcı hareketler, ya da el altında tutulan ve her an kullanılmaya namzet aczimendici oluşumlar, müslüman kapitalistler, türk islamcıları, osmanlıcılar, turancılar, muhafazakarlar, doğruyolcu müslümanlar, anaplı müslümanlar, sakallı demokratlar, tayyipçi, akpci, amerikancı, eşcinselci, abdullahçı ve sonrasında devletçi, düzenci, statükocu, demokrasici, laikçi, seküler müslümanlar, evet tüm bunlar islam’ın dünyada ve bu topraklarda baştan aşağı yanlış yorumlandığına, tepeden inmeci, dış kaynaklı bir siyasallaşma süreci geçirdiğine, amerikancı, irancı, pakistancı, mısırcı bir islamın gerçek islam olarak dayatıldığına dair garip ama gerçek misaller.

İslam’ın evrensel çağrısı, kardeşlik vurgusu, birlik vurgusu maalesef müslümanlar tarafından doğru algılanamıyor. Aslında bu yeni bir şey değil. Daha İslam’ın asr-ı saadet sonrası yıllarında ortaya çıkan problemler, ihtilaflar, saltanat düzeni, dinin yorumlanmasındaki farklılıklar vs. durumları iyi anlamak gerekiyor. Bu meselelerin kökeninde o gelişmelerin olduğunu görebiliyoruz.

Kısacası müslümanların dünya işlerinde yollarını kaybettiklerini; din, ilim, kültür, medeniyet meselelerini tam olarak anlamakta güçlük çektiklerini ve islamın cihanşumül değerlerini anlatmakta/yaşamakta sorunlar yaşadıklarını; kapitalist hegemonya, emperyalist zorbalık, vahşi liberal-kan içici medeniyet karşısında bir güç olarak durmaktan çok uzak olduğunu görüyoruz. Üstüne üstlük, müslümanların gayri ahlaki tutumlar, dünyevileşme sorunu, modern dünyanın İslam’ı ilgilendirmeyen sorunlarına İslam’dan cevaplar bulma şaşkınlığı, reel/ideal, teori/pratik sorunları, kafa karışıklıkları, zihin yorgunlukları, akıl tutulmaları, travmalar içinde debelenip durduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Son zamanlarda “terörizm” kelimesiyle “İslam”ın yan yana çok sıkça kullanılması da cabası.

Söylenecek çok şey var. Harici ve dahili bir çok mesele var üstesinden gelinmesi gereken. Bu halihazırdaki İslam anlayışıyla, müslümanların gittikçe sekülerleşen, modernleşen (aslında modernleşemeyen) anlayışlarıyla, küreselci ve globalci yaklaşımlarla bu meseleler çözülür mü büyük şüphelerim ve daha da ötesi müslümanlarla ilgili derin endişelerim var. Zira adalet, hak, hukuk, kardeşlik zamanları geride kalmış gibi görünüyor. Artık demokrat müslümanlıkla aşılacakmış sorunlar, yola böyle devam edilecekmiş, öyle diyor ağalar, paşalar, beyzadeler… İşler zor yani.

Konuyla ilgili son bir şey söyleyip meseleyi kendi açımdan noktalamak istiyorum. Asıl mesele ahlak meselesidir bence. Peygamberimize birisi seslendiğinde o, sadece başını çevirerek bakmazmış, bütün vücuduyla dönüp ilgilenirmiş sesin sahibiyle. Böyle bir nezaket örneğini anlamadıkça, müslümanların düştükleri yerden doğrulabileceklerine ihtimal vermiyorum.

Selametle…