Karanlığa Dua

Kandinsky, Black and Violet

“…Bıraksan kendini varacağın yerlerden korkuyorsun; kendini kısıtlamamış yaşamlara uzaktan uzağa özenirken, o yaşamlara destanlar yazıp dururken, kendin bu çöl kuraklığında yanıp da kül olmayı yeğliyorsun. Jouissance. Müzik gibi akıp gitsen hangi durağa varırsın. Bilemezsin…”

…

“Sonra bir durdurulamazlık var, bu kadınsı nemli havalarda. Ya ben bıraksam kendimi, gözlerim kapalı, kulaklarım tıkalı akşam karanlığına, bir ırmak boyu aksam da akşam sularına, söyleyin hangi yönde bulacağım şu kendimi, şu kendim olamayan kendimi, şu aynalarda çakışamayan kendimi, söyleyin allah aşkına.

Yazının tamamı için: Çarpım Tablosu, “Karanlığa Dua”

Etiketler: Hayat